decíamos ayer …
Septiembre 2, 2008
Han pasado meses desde mi última entrada…
Ayer, repasando mis últimos días de vacaciones, hablamos de que estaría bien dejar por escrito mi entusiasmo.
Entusiamo por lo sencillo, diría yo. Tres breves días de descanso sin complicaciones. Un buen espectáculo, buena música, descubrir que mis colores favoritos (rojo y negro) son los más vistos por las calles de Granada. Comprobar qué bien suenan los poemas del Romancero Gitano cuando van acompañados de una buena música en la voz de un buen cantaor (recomendación para estar alerta: no perderse “Romancero Gitano” de Cristina Hoyos), una pensión tranquila, céntrica, de cálido ambiente universitario -hicimos subir la media de edad en unos 25 años, con nuestra entrada allí).
Como és aquello? Lo bueno si breve …. Tres micro-viajes de agosto han hecho mi verano más feliz. Gracias a l@s que me habeis acompañado.
Quizá esto de hoy sea un nuevo principio de mi relación con la blog.
tornen
Noviembre 17, 2007
Si faig un balanç sincer del que he anat escrivint aquí, queda un paisatge vital una mica pesimista. No m’agrada massa que sigui així, però, amb l’estat d’ànim rialler i optimista no em venen ganes d’escriure. Durant tot aquest temps que tinc això abandonat estic ocupada en aprendre moltes coses. I això és, de sempre, el que em carrega més d’energia.
Ara, no obstant, tot i que no em guanyen com temps enrera, tornen les vivències tristes.
Sóc molt lluitadora, però hi ha massa moments en que és molt difícil mantenir-se alegre. Costa prendre consciència que ets aprop d’una persona malalta, que no has d’esforçar-te per fer-li entendre res pq la major part del temps viu la seva pròpia realitat on a vegades et deixa entrar i a vegades no, que no hi ha prou paraules per mantenir una conversa ni per convèncer-la que la resta del món no vol fer- li mal. Ho tinc clar, la realitat és aquesta, no puc fer-hi res, però ara em permeto queixar-me tan fort com puc pq hi ha dies en que la seva energia es menja un bon troç de la meva i ja tinc prou!
Ostis! què difícil de suportar és tot això! Sembla que escriure-ho m’ajuda una mica.
¿Hacia dónde va el naturismo?
Mayo 31, 2007
Hace ya casi tres años compartiendo unos días tranquilos de naturismo en la montaña, del otro lado de los Pirineos, nos preguntábamos cuál era el perfil de los naturistas y hacia dónde iba esa forma de entender las cosas. ¿Se trata de un reducto de personas libertarias que nos aferramos a sentirnos ocasionalmente libres? (pretender serlo siempre seria vivir en la incoherencia) ¿Naturistas vacacionales y poco más? ¿Se vive, en algunos paises, un pijo-nudismo (más que naturismo) de diseño? ¿Por qué se ve poca gente joven en estos entornos?
Hoy “The Guardian” se hace preguntas parecidas:
http://www.guardian.co.uk/g2/story/0,,2091657,00.html#article_continue.
NAVEGACIONES UTILES
Mayo 11, 2007
Navegando desde Indymedia aterricé en Mujeres en Red y desde ahí a Compartir es Bueno y con un nuevo útil y curioso salto llegué a http://www.platoniq.net/ para finalmente aparecer en: BANCO de CONOCIMIENTO COMUN (http://openserver.cccb.org/bcc/inicio). Interesante vuelo! (si, aunque no sea correcto, navegar aquí siempre lo he imaginado como volar).
Y entre muchas otras cosas encontré:
http://openserver.cccb.org/bcc/capsulas/41/y de ahí a la blog http://mooncuppers.blogspot.com/
Interesante, mujeres!